It’s a MATCH

“Er waren gezamenlijke interesses. De kop was eraf!” Jamie broer vertelt over haar traject:

In december ben ik gestart met het mentorproject bij Laten we Welzijn.

Na een intakegesprek waar ik over mijzelf vertelde wie ik ben, waar mijn passies liggen en wat ik te bieden heb werd ik gekoppeld aan een jongere. Een meisje van 18 jaar. Onze eerste afspraak was bij Effe Anders waar we onder het genot van een kopje koffie kennis maakte. Het was zo fijn om te ervaren dat er een directe klik was. We hadden het over kleding, uitgaan en hobby’s. Er waren gezamenlijke interesses. De kop was eraf!

Stabiele factor

Deze jongere volgt op het moment een mbo opleiding, wilde heel graag op zichzelf gaan wonen en had wat adviezen nodig omtrent onder andere plannen, organiseren en alle bijkomstigheden wanneer je dan eindelijk de sleutel van je huisje krijgt. Er komt op zo’n moment veel op je af en wanneer je dit ook nog eens moet combineren met werk, school en stage, zie je soms door de bomen het bos niet meer. Hoe fijn is het dan dat je voor die persoon een stabiele factor kunt zijn. Ik ben iemand die planmatig te werk gaat en houdt er niet van wanneer dingen onoverzichtelijk (dreigen) te worden. Voor mij was het dan ook heel bijzonder om te zien dat de kleine tips die je kunt geven een hele verademing kunnen zijn voor iemand anders. Want dat is uit eindelijk waar het allemaal om draait, elkaar helpen, aanvullen en bijsturen waar nodig.

Ik zie onze wekelijkse afspraken ook niet als een verplichting. Voor je het weet is het uur voorbij maar zit je nog midden in je gesprek over de naderende zomer, de plannen voor het weekend of over jongens (we blijven tenslotte vrouwen 😉 ). Een uurtje per week over hebben voor iemand anders lijkt in de hectiek die wij in deze samenleving ervaren erg veel. Iedereen is gehaast, druk en holt van school naar het werk en ook nog naar de supermarkt. Maar je krijgt er ontzettend veel voor terug. Aan het einde van onze “afspraak” zegt zij altijd ‘dank je wel’. In het begin keek ik dan ook verbaasd om. We hadden gewoon gezellig zitten kletsen of zaten achter de computer om de laatste dingen te regelen voor de verhuizing. Daar ben ik mij nu heel bewust van. Iets dat voor mij als heel vanzelfsprekend wordt ervaren kan voor een ander een groot verschil maken. En dat vind ik het mooie aan het Mentorproject Laten we Welzijn.

“Zonder mijn jongere had ik dit nooit gedaan”.

Op dit moment ben ik 3 maanden verder met deze jongere en hebben we een echte band op gebouwd. Vanuit haar begeleid wonen project vond er laatst een karaoke avond plaats. Op het moment dat zij mij vroeg om hier met haar heen te gaan en samen een liedje te zingen, moest ik daar in het begin wel even over nadenken. Zingen voor een groep vol onbekende mensen? Verlegen ben ik niet maar mijn enthousiasme was nog ver te zoeken. Bij mijzelf begon ik na te denken dat ik haar met kleine stapjes heb kunnen helpen, dingen die als spannend worden ervaren toch te doen. Op het moment dat ik ja zei en wij daar daadwerkelijk voor een groep stonden, in onze pyjama, had zij mij wat geleerd. Het is een avond geworden om nooit te vergeten. We hebben ontzettend veel plezier gehad en gelachen. Zonder mijn jongere had ik dit nooit gedaan.


Razend enthousiast

“Ik ben Silke, net 20 en ik studeer Communicatie op de CHE. Ik zat mij op school te vervelen toen Marieke mij aansprak. Zij vertelde vol passie over het mentorproject en ik was gelijk razend enthousiast. Ik was zelf aan het nadenken om vrijwilligerswerk te doen in Ede, maar had nog niks gevonden dat echt bij mij paste. Ik had geen zin om bijvoorbeeld met een collectebus te lopen, want dat is 1. niet mijn ding en 2. vond ik het geen nuttig werk. Het liefst zie ik dat ik impact maak en dat ik echt iets toevoeg. Dus toen ik met Marieke sprak, dacht ik gelijk: ja, dit is het!

I loved it!

Ik werd gekoppeld aan een meisje dat niet zo lekker in haar vel zat. Haar doel was om meer zelfvertrouwen te krijgen en positiever te zijn. Dit was een lastig doel en ik dacht dat we dat zouden halen door diepe gesprekken te houden. Maar dit was totaal niet het geval. Tijdens onze afspraken gingen we meestal ijs eten in de stad, handletteren of cakejes bakken. Alleen maar leuke dingen waar we beide van genoten. Ze vertelde het als ze ergens mee zat en als ze advies nodig had, dan vroeg ze het wel. Geen geforceerde diepe gesprekken, gezellige dingen doen was al genoeg.

Tijdens het project zag ik mijn jongere veranderen en alleen dat al is het waard om mentor te worden! Ze werd open, steeds babbeliger en straalde zelfvertrouwen uit. En dat bereikte ze allemaal zelf: ik kan er namelijk niet voor zorgen dat een ander zelfvertrouwen krijgt. Ik stond naast haar en zag haar een jaar lang groeien. I loved it!”


Ik wist niet dat het zo leuk zou zijn om gewoon met iemand op te trekken. En hij heeft er ook nog heel veel van geleerd! (Cees, die een jongen van 12 heeft begeleid)


Ik sta aan de start

Mijn naam is Thirza van der Kraan en ik ben 20 jaar. Ik studeer Social Work en woon ook al een poosje op kamers in Ede. Ondertussen is Ede echt al mijn hometown geworden. Dat maakt dat ik graag wat terug wilde doen voor de Edese samenleving. Daarom heb ik mij aangemeld bij Laten we Welzijn en ben ik sinds kort gekoppeld aan mijn jongeren.

Actief

Ik ben zelf veel actief binnen mijn studentenvereniging en ook op school heb ik een netwerk opgebouwd. Als ik naar mijn agenda kijk, zit die per week enorm vol, waaronder veel ontmoetingen met vrienden en andere sociale contacten. Je zou kunnen zeggen dat ik een groot sociaal netwerk hier in Ede heb opgebouwd. Dat is wel anders bij mijn jongere. Hij heeft eigenlijk vrijwel geen sociaal netwerk en heeft ervoor gekozen dat hij daar verandering in aan wil brengen, ook al weet hij zelf helemaal niet hoe. Daarom heeft hij zich aangemeld bij Laten we Welzijn om zich hierbij te laten helpen.

Ik vind dat super knap, wanneer iemand er zelf voor kiest om uit zijn of haar situatie te stappen en er wat aan te gaan doen. Dat maakt ook dat ik erg veel zin heb in het aankomende jaar, want ik mag gewoon met iemand oplopen die er helemaal zelf vor gekozen heeft en er helemaal zelf voor wil gaan! Ik vind het ook super waardevol dat ik zomaar zo intensief een inkijk in iemands leven mag hebben en dat ik een jaar lang met hem mee mag lopen.

Verwachting

Ik verwacht namelijk voor aankomend jaar dat ik zelf ook gewoon enorm veel ga leren van mijn maatje. Ik ben het gewend om op professioneel gebied iemand te begeleiden, maar nu mag ik juist de vrijwilliger zijn die niet gebonden is aan richtlijnen, verslagen en beroepscodes. Heerlijk! Ik mag dus doen waar ik goed in ben, maar dan helemaal op vrijwillig gebied. Ik ben heel erg benieuwd wat ik allemaal ga tegenkomen dit jaar en hoe ik samen met mijn maatje mag ontwikkelen. Ik heb er zin in!